پشت چهره ها

یه مرگ بی دردسر که ...

با حال خوشی خودم را روانه می کنم تا فردی را بجویم که حاضر به گفت و گو با من بشود. به محل مورد نظرم که می رسم چرخ می زنم. مورد مناسبی را پیدا نمی کنم. باز می چرخم. فروشنده ای را انتخاب می کنم. اگر چه برای مصاحبه چنگی به دلم نمی زند اما ... ببینم چه پیش می آید.

مردی است حدود 60 ساله که غرفه اش شبیه فروشگاه کوچکی است که بیسکویت و کیک و آب میوه می فروشد. خیلی گرفته و سنگین به حرف هایم گوش می دهد و می گوید:" نه. " وقتی می پرسم: چرا؟ جواب می دهد:" فایده نداره. " من: برای شما بله. ولی برای کسانی که وبلاگ ها را بیشتر از روزنامه ها می خونن فایده داره. سرش را تکان می دهد و بی حوصله می گوید:" نه، ممنون. "

در یک غرفه ی لباس زنانه دختری جوان را می بینم که تنها نشسته و موسیقی گوش می دهد. جلو می روم و کارم را توضیح می دهم. می گوید:" من رفت و آمدُ دوست ندارم. " من: رفت و آمدی نداره کار من. اینجا می ایستم. هر وقت مشتری بیاد کارم را قطع می کنم تا شما به مشتری برسین. می گوید:" نه. من حوصله ندارم. "

باز دستم خالی مانده ... در خودم می پیچم که ول کنم بروم یا یک بار دیگر هم شانسم را امتحان کنم. معمولا بعد از شنیدن دو بار جواب نه، دیگر انگیزه ام برای کار سست می شود. ولی ناگهان تصمیم می گیرم که، هر چه باداباد، امروز ترک عادت کنم شاید که فرجی حاصل شود.

دوباره چرخ می زنم. غرفه ی کوچکی چشمم را می گیرد. جلو می روم. آرام به حرف هایم گوش می دهد. صحبتم که تمام می شود می گوید:" باشه. بفرمایین. " 

سفر دوم به آمریکا

پویا می خندیدی می گفتی دیگه بسه!

یادم نیست چند وقت بعد از برگشتن ما از آمریکا بود که خواهرم برای دیدن خانواده به ایران آمد. روزی که به خانه ی ما آمد یک پاکت زرد بزرگ از کیفش درآورد و به پویا داد. از آن پاکت هایی که می شود کاغذ آ چهار را به راحتی در آن جا داد. روی پاکت با خط درشتی اسم پویا با حروف انگیسی  نوشته شده بود و اطراف آن با عکس برگردان های مختلف پر شده بود. تعجب کردیم و پرسیدیم که توی پاکت چی هست؟ خواهرم خیلی جدی، بدون هیچ حالت خاصی در چهره اش گفت:" پویا جون باز کن ببین چیه؟ "

پویا پاکت را باز کرد و از توش تعدادی کارت بیرون آورد. 13 تا کارت بود. کارت ها همه کارِ دست. خیلی ساده و دلنشین. به این شکل که مقواهای رنگی به اندازه ی آ چهار را از وسط تا زده بودند و روی آنها عکس هایی کوچک و بزرگ از همکلاسی های پویا چسبانده شده بود که دورشان را با خودکار یا ماژیک نقش زده بودند!

شگفت زده شدیم. شاید حتی من بیشتر از خود پویا ... تای کارت ها را باز کردیم و متن نوشته های همکلاسی های پویا را یکی یکی خواندیم و لذت بردیم از مهربانی و صمیمیت آنها. کارت ها همه عکس فرستنده را داشت. حالا بعضی روی کارت چسبانده بودند و بعضی داخل کارت. سه تا از این 13 کارت را دو نفری، یکی را سه نفری و بقیه را تکی نوشته بودند. جمله ی مشترک در تمام کارت ها این بود که دل شان برای پویا تنگ شده و منتظرند که او برگردد. 

سفر دوم به آمریکا

صحنه، خنده دار نمی شد ...

همان طور که قبلا هم نوشته بودم من نه در سفر قبلی و نه در این سفر، در آمریکا رانندگی نمی کردم. در سفر اول  چون در شهر کوچکی درس می خواندم برای انجام کارهایم خیلی به رفت و آمد با ماشین احتیاج نداشتم. ولی این سفر، هم شهر خواهرم بزرگ تر از شهر محل تحصیل من بود هم اینکه کارهای مان جوری بود که با ماشین خواهرم زیاد رفت و آمد می کردیم. خب، بعد از حدود یک سال زندگی در آمریکا من به شیوه ی رانندگی مردم آمریکا عادت کرده بودم. اینکه وقتی رانندگی می کنند یک فاصله مشخصی را با ماشین رو به رویی حفظ می کنند.

 سال 1381 که به ایران برگشتیم روزی با برادرم برای انجام کاری به جایی می رفتیم. در خیابان ماشین ها را می دیدم که با کم ترین فاصله با ماشین رو به رویی در حرکت بودند. با اعتراض به برادرم گفتم: چرا فاصله ی ماشینت را با ماشین جلویی حفظ نمی کنی؟ خیلی بهش چسبیدی. 

برادرم در حالی که خنده اش گرفته بود گفت:" یه سال آمریکا بودی رانندگی ماشینا تو ایران یادت رفته. مهوش جون اگه من با اون فاصله با ماشین جلویی حرکت کنم فوری یه ماشین میاد بین ماشین من و اون ماشین ...! "

خودمم حسابی خنده م گرفته بود. بعد به ذهنم آمد که اگر من تو آمریکا رانندگی می کردم بعد تو ایران می خواستم مثل اونجا رانندگی کنم چه صحنه هایی برام پیش می آمد؟ قطعا صحنه های خنده داری نمی شد ... 

پشت چهره ها

زندگی سخته 

ما از اون سخت تر باشیم

امروز دارم می روم برای مصاحبه. کمی هم امید دارم که مصاحبه شونده ای پیدا کنم. چرا؟ چون چند هفته پیش بعد از مدت ها دختر جوانی قبول کرد که با من صحبت کند. گفت و گویم با او را روز 21 تیر ماه در وبلاگ منتشر کردم. خب، البته پس ذهنم به خودم گفته ام که اگر موفق نشوم باید بروم سراغ زنی که او را دیده بودم که در پیاده رو پارکی آش و سمبوسه می فروخت.

از مقابل چند غرفه می گذرم. فروشنده ی یکی از غرفه ها نظرم را جلب می کند. جلو می روم. بعد از سلام شروع می کنم به توضیح کارم. هنوز کامل حرف های مرا نشنیده با دست اشاره می کند که داخل غرفه بروم. همین طور که دارم هدفم از صحبت با مردم را برایش می گویم جایی مناسب در غرفه را به من نشان می دهد تا بنشینم و شروع کنم!

این قدر راحت و بدون هیچ کلامی آماده ی گفت و گو می شود انگار که منتظر بوده کسی بیاید و با او حرف بزند. برای من دیدن رفتار آرام او که با حرکت نرم دست ها مرا به داخل غرفه دعوت می کند حس برگی را دارد که به رودخانه ای افتاده و آب او را با خود می برد ... 

سفر دوم به آمریکا

آبشاری از رنگ های سبز و زرد و نارنجی

نمی دانم این اصطلاح را شنیده اید یا نه که می گویند فلانی دستش سبزه. که منظور این است که هر چه می کارد حتما سبز می شود و خوب رشد می کند. مادر من از جمله این دست سبزها بود.

یادم هست به ایران که برگشته بودم یکی از روزایی که به خانه ی مادرم رفتم بعد از سلام و حال و احوال با هیجان و سرخوشی به من گفت:" بیا بریم تراس یه چیزی بهت نشون بدم. " با هم رفتیم. گیاهی در تراس داشت که قبلا دیده بودم. ولی آن روز در تراس وقتی به آن گلدان نگاه کردم دیدم کنار گیاه در گلدان یک گیاه دیگری درآمده که سه چهار تا برگ تازه روی ساقه ی آن سبز شده.

از مادرم پرسیدم: این یکی چه گیاهی یه؟ خندید و با برق خاصی در چشمانش در حالی که به گیاه اصلی گلدان اشاره می کرد گفت:" دیدم این بلند شده یه پایه می خواد. این چوبُ تو باغچه پیدا کردم. آوردم کردم تو خاک گلدون و اینُ ( که حالا اسم گیاه یادم رفته ) بهش بستم تا راست بایسته. ببین حالا اون چوب خشکه برگ داده. برگِ موِ انگوره! باید برم یه گلدون بخرم بگم یکی بیاد این ساقه ی مو را در بیاره تو گلدون جدا بکاره ..."